Ep.208

 

“พี่หาน บอกคนของพี่ให้ออกมาช่วยกันขนย้ายศพสัตว์กลายพันธุ์ได้เลย รวมถึงชิ้นส่วนที่เหลือของมังกรเพลิงทมิฬ ก็สามารถเอากลับไปได้เหมือนกัน” ซูเฉินกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

 

“จริงหรือ?”

 

ดวงตาของหานคุนเปล่งประกาย ริมฝีปากสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น

 

อย่างแรกเลย เขาสามารถเห็นได้อย่างชัดเจน ว่าซูเฉินนำสัตว์กลายพันธุ์ไปเพียงส่วนน้อยเท่านั้น คำนวณด้วยสายตายังเหลืออีกตั้งราวๆ 7,000 ตัว

 

หากสามารถเก็บที่เหลือเอาไว้ได้ มันจะมากพอให้ทุกคนในสถานชุมชนเฝิงซีอิ่มท้องเป็นเวลาหลายปี

 

ซูเฉินยิ้มและกล่าวว่า “เชิญคุณจัดการได้เลย ถ้าว่างแล้วก็มาหาผมอีกที ผมยังมีเรื่องจะถามคุณ”

 

หานคุนพยักหน้าราวไก่จิกเม็ดข้าว รีบขอตัวไปสั่งการ

 

ซูเฉินพาทุกคนกลับไปยัง [รถศึกอัจฉริยะ]

 

การสังหารสัตว์กลายพันธุ์ที่นี่ ผลเก็บเกี่ยวนับว่าไม่เลว เขาเลยตั้งใจว่าจะพักผ่อนซักคืนหนึ่ง แล้วออกเดินทางค้นหาซอมบี้ต่อในวันพรุ่ง

 

จากนั้น เขาได้นำ [เตาอเนกประสงค์] , เนื้อมังกรเพลิงทมิฬ และผลไม้นานาชนิดออกมาเพื่อเตรียมอาหาร

 

ในเวลาเดียวกัน สถานชุมชนเฝิงซีได้รวบรวมคนทั้งเมือง ประกาศให้ทุกคนออกมาข้างนอกเพื่อช่วยขนย้ายศพสัตว์กลายพันธุ์ ทุกหนแห่งครึกครื้นเร่าร้อนราวกับวันส่งท้ายปีเก่า

 

บน[รถศึกอัจฉริยะ] ไม่นานก็อบอวลไปด้วยกลิ่นเนื้อย่างหอมกรุ่น

 

“พี่เฉิน ลองชิมเนื้อมังกรหน่อยพี่”

 

หยางฮ่าวย่างเนื้อเสร็จเป็นคนแรก เขายื่นเนื้อชิ้นแรกให้ซูเฉินก่อน

 

ซูเฉินไม่ปฏิเสธ ยื่นมือรับไม้มา แล้วลองชิมดู เคี้ยวสักพักแล้วกล่าวว่า “ไม่เลว”

 

เนื้อของมังกรเพลิงทมิฬเคี้ยวหนึบมาก แต่รสชาติไม่ดีเท่ากับสัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่นๆ

 

อย่างไรก็ตาม ในฐานะสัตว์กลายพันธุ์เลเวล 3 อีกทั้งยังเป็นเผ่ามังกร เนื้อของมันจึงอุดมไปด้วยพลังงาน ซึ่งไม่ใช่อะไรที่สัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่นๆสามารถเทียบได้

 

หลังจากเปิดงานเป็นคนแรก ซูเฉินก็บอกทุกคน “ทุกคนลองชิมเถอะ”

 

สือต้าหนิวน้ำลายสอมานานแล้ว เขาหยิบพวงเนื้อเสียบไม้ขึ้นมา อ้าปากแล้วรูดกินอย่างตะกละตะกลาม

 

คนอื่นๆก็เริ่มกินกัน

 

“อาเฮียซู ฉันมาแล้ว”

 

ระหว่างนั้น หานคุนก็มาอยู่หน้าประตูรถ มองไปทางซูเฉินและทักทายเขา

 

“พี่หาน คุณมาได้ถูกจังหวะพอดี มาเถอะ มากินเนื้อมังกรย่างกัน” ซูเฉินเชื้อเชิญให้หานคุนขึ้นมาบนรถ และยื่นบาร์บีคิวเสียบไม้ให้เขา

 

“ขอบคุณเฮียซู” หานคุนรู้สึกปลาบปลื้มเล็กน้อย

 

“รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง?” ซูเฉินยิ้ม

 

หานคุนกัดคำโต เคี้ยวสองสามครั้งก็รีบกลืน ร้องอุทานว่า “อร่อยมาก!”

 

อย่าเห็นว่าเขาเป็นถึงผู้นำสถานชุมชนแล้วจะกินดีอยู่ดีเชียว เพราะเนื้อย่างเช่นบาร์บีคิวไม้นี้ เอาตรงๆเขายังไม่ได้กินมานานแล้ว

 

ซูเฉินหัวเราะ ยื่นให้อีกฝ่ายเพิ่มอีกหลายไม้ กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ค่อยๆกิน ยังเหลือเนื้อย่างอีกเยอะ”

 

“อ่า อ่า”

 

หานคุนผงกหัวหงึกๆ แต่ปากของเขาเคี้ยวไม่หยุดเลย แม้แต่เวลาพูดก็ยังไม่ยอมหยุดเคี้ยว

 

อาการตรงหน้า เหมือนกับตอนที่สือต้าหนิวได้กินเนื้อย่างครั้งแรกไม่มีผิดเพี้ยน

 

เฝ้ารอหานคุนกินเนื้อจนอิ่มท้อง ซูเฉินก็ยื่นผลไม้ให้อีกฝ่าย

 

ก้มลงมองผลไม้สดในมือ หานคุนประหลาดใจจนอ้าปากค้าง

 

เพราะเมื่อเทียบกับเนื้อย่างแล้ว ผลไม้คือสิ่งหายากยิ่งกว่าซะอีกในวันสิ้นโลก

 

เนื่องจากมีสัตว์กลายพันธุ์จำนวนมากในโลกใบนี้ จึงมีโอกาสที่จะล่าและกินมันได้เสมอ(หากเก่งพอ)

 

อย่างไรก็ตาม การปลูกผลไม้เป็นเรื่องยากมาก และการเลี้ยงมันให้โตก็ยิ่งยากเข้าไปใหญ่ ประกอบกับวงจรการออกผลแต่ละครั้งที่ยาวนาน จึงแทบเป็นไปไม่ได้ที่จะเจอผลไม้สุก

 

หานคุนตั้งแต่เล็กจนโต เพิ่งเคยได้กินเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

 

“พี่ซู ของสิ่งนี้ล้ำค่าเกินไป” หานคุนรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย

 

ซูเฉินกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ผมมีของพวกนี้อีกเยอะ วันนี้กินให้อิ่มท้องเถอะ”

 

ได้ยินซูเฉินกล่าวแบบนั้น หานคุนก็หยุดปฏิเสธ อ้าปากใหญ่กัดลงไป

 

เขากินผลไม้หลายลูกในลมหายใจเดียว เลียริมฝีปากตัวเอง และกล่าวว่า “เฮียซู เฮียอยากจะถามอะไรฉันงั้นหรอ?”

 

“ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่อยากรู้ว่าบริเวณใกล้เคียง มีคลื่นซอมบี้หรือคลื่นสัตว์กลายพันธุ์อยู่ที่ไหนบ้าง?” ซูเฉินกล่าวอย่างเป็นกันเอง

 

แผนการของเขาก็คือ การออกไล่ล่าซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์อย่างต่อเนื่อง ก็ในเมื่อกวาดล้างที่นี่เสร็จแล้ว เขาก็ต้องหาสถานที่ต่อไปเป็นธรรมดา