Ep.242

 

“ลาก่อนไอ้หลานชาย ไว้เจอกันคราวหน้า”

 

เมื่อรีดไถข้อมูลจนหนำใจแล้ว ซูเฉินก็ไม่คิดต่อความยาวสาวความยืด ขว้างบอลสายฟ้าลงกลางทางผ่านเขตแดน จากนั้นก็เปิดใช้งาน [รองเท้าเพิ่มความเร็ว] หันหลังและสับฝีเท้าออกจากเมืองอี้เถียนทันที

 

ทางผ่านเขตแดนเดิมถูกทำร้ายจนไม่เสถียรเอามากๆอยู่แล้ว หากโดนท่าพายุสายฟ้าเข้าไปอีกที มีแนวโน้มเป็นไปได้สูงว่าจะพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

 

และผลพวงจากความเสียหาย อาจมหาศาลจนคาดไม่ถึง ดังนั้นเขาต้องรีบหนีไปให้เร็วที่สุด

 

“เจ้า ..!”

 

เห็นซูเฉินไม่รักษาสัญญา มุมปากของครึ่งออร์คสั่นระริกด้วยความโกรธ

 

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่มันจะทันเอ่ยปากสาปแช่ง ในสายตาก็พบว่าทางผ่านเขตแดนเริ่มล่มสลาย

 

ความผันผวนที่เกิดจากพลังงานผิดปกติกวาดกระจายออกมา ให้ความรู้สึกราวกับว่าสามารถฉีกทำลายทุกอย่างในบริเวณใกล้เคียงออกเป็นชิ้นๆ

 

เห็นฉากนี้ ใบหน้าของครึ่งออร์คแปรเปลี่ยนไปอย่างมาก มันทำเช่นเดียวกับซูเฉิน หันหลังและวิ่งหนีไป

 

อีกด้านหนึ่ง ซูเฉินเพิ่งออกจากเมืองอี้เถียน ปรากฏเสียงดังสนั่นสะท้อนเข้ามาจากด้านหลังเขา

 

แทบจะในทันทีหลังจากนั้น พื้นดินใต้เท้าเกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

 

ซูเฉินไม่หยุดวิ่ง พุ่งไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง

 

หลังจากวิ่งมาได้สองไมล์ในลมหายใจเดียว เขาถึงค่อยหยุดฝีเท้าและหันหลังไปมอง

 

เห็นแค่เพียงเมืองอี้เถียน ณ ขณะนี้ ฟุ้งไปด้วยฝุ่นควันสูงตระหง่านถึงชั้นเมฆ ตลอดทั้งเมืองพังราบเป็นซากปรักหักพัง

 

ทั้งควันทั้งเศษดินลอยคละคลุ้งไปทั่ว บดบังผืนฟ้าและแสงจากดวงอาทิตย์

 

“อำนาจเขตแดนสุดยอดจริงๆ” ซูเฉินถอนหายใจด้วยอารมณ์

 

หวู่หยางและคนอื่นๆตกใจกับการเปลี่ยนแปลงในเมืองอี้เถียน

 

“ซูเฉินคงไม่เป็นไรใช่ไหม?” ตันหลินตกอยู่ในความว้าวุ่น

 

คนอื่นๆก็มีสีหน้ากังวลเช่นกัน มองไปทางเมืองอี้เถียนเป็นสายตาเดียว

 

ไม่นานๆ ร่างๆหนึ่งก็ค่อยๆปรากฏขึ้นในสายตา ก้าวตรงเข้ามาหาพวกเขา

 

“เป็นพี่เฉิน! เขากลับมาแล้ว!” หยางฮ่าวอุทานด้วยความตื่นเต้น

 

เมื่อเห็นชัดๆว่าผู้มาเยือนคือซูเฉินจริงๆ ทุกคนก็โล่งใจ

 

ไม่นาน ซูเฉินก็มาถึงทุกคน

 

“ซูเฉิน นายโอเคนะ?” ตันหลินกับหยางเฉียนก้าวเข้ามาถามเขาพร้อมกัน เหม่อมองซูเฉิน ถอนหายใจโล่งอก

 

“ฉันสบายดี!” ซูเฉินยิ้ม

 

“ซูเฉิน เมืองอี้เถียนในตอนนี้ เป็นฝีมือคุณหรอ?” หวู่หยางตามเข้ามาสมทบ เอ่ยสอบถาม

 

“เปล่า มันถูกทำลายลงโดยอำนาจเขตแดน” ซูเฉินหันไปมองหวู่หยาง อธิบายเพิ่มเติมว่า “มีทางผ่านเขตแดนอยู่ข้างในเมือง และมันเชื่อมต่อกับทวีปครึ่งออร์ค แต่โดนท่าพายุสายฟ้าของผมทำลายไปแล้ว”

 

“โอ้ ” หวู่หยางพยักหน้ารับ แต่ในใจลอบตกใจ

 

ปรากฏว่าในเมืองอีเถียนกลับมีทางผ่านเขตแดนซ่อนอยู่ เรื่องนี้เขาไม่ทันนึกมาก่อน

 

โชคยังดีที่มันถูกซูเฉินค้นพบและทำลายได้ทันเวลา มิเช่นนั้น หากพวกต่างเผ่าบุกเข้ามาจากทางผ่านเขตแดน มนุษย์ในที่นี้คงถึงคราวจบสิ้น

 

เมื่อซูเฉินเห็นว่าหินพลังงานทั้งหมดถูกขุดออกมาแล้ว เขาก็เรียกให้ทุกคนขึ้นรถ

 

จากนั้นก็เอา [โพชั่นกายภาพ] ออกมาและแจกจ่าย

 

หวู่หยางกับหยางหลิงเทียนต่างได้รับ [โพชั่นกายภาพ เลเวล 3 ] ขณะที่คนอื่นๆรวมถึงหมาป่ากลายพันธุ์ล้วนได้รับ [โพชั่นกายภาพ เลเวล 2 ]

 

“ซูเฉินน้ำยาขวดนี้จะช่วยให้ฉันเลื่อนขั้นขึ้นเป็นผู้วิวัฒนาการเลเวล 3 ใช่ไหม?” หวู่หยางเริ่มสั่นเทาขณะเอ่ยถาม

 

แม้ซูเฉินยังไม่ได้อธิบาย แต่เขาพอจะคาดเดาได้คร่าวๆ

 

ครั้งล่าสุดที่ซูเฉินมอบขวดน้ำยาให้ มันช่วยให้เขาวิวัฒนาการขึ้นเป็นเลเวล 2 ในพริบตาเดียว

 

ดังนั้นคราวนี้ คงจะเป็นการวิวัฒนาการสู่เลเวล 3 ใช่หรือไม่?

 

ได้ข้อสรุปเช่นนี้ ลมหายใจเขาก็เริ่มติดขัด

 

เดิมแค่ผู้วิวัฒนาการเลเวล 2 เขาก็พอใจมากแล้ว

 

เจ้าตัวไม่เคยคิดฝันว่าจะมีโอกาสได้ขึ้นเป็นผู้วิวัฒนาการเลเวล 3

 

รู้อะไรไหม ว่าผู้วิวัฒนาการเลเวล 3 สามารถเรียกได้เลยว่าเป็นผู้แข็งแกร่งอันดับต้นๆ

 

อย่างหวงคังแห่งเมืองจิงกังเอง ที่สามารถครอบครองสถานชุมชนขนาดใหญ่ได้ ก็เพราะอาศัยความแข็งแกร่งของผู้วิวัฒนาการเลเวล 3

 

หยางหลิงเทียนที่อยู่ข้างๆก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน เขาจ้องมองซูเฉินอย่างเงียบๆ รอรับฟังคำตอบ

 

ภายใต้สายตาของทั้งสอง ซูเฉินยิ้มเล็กน้อย กล่าวยืนยันน้ำเสียงหนักแน่น “ถ้าดื่ม [โพชั่นกายภาพเลเวล 3 ] มันจะช่วยให้คุณกลายเป็นผู้วิวัฒนาการเลเวล 3 ได้อย่างแน่นอน”